'Waar het dennenscrubzout rijkelijk vloeit is het goed', zoals mijn oude vader altijd zei.

Ja, en daar sta je dan, in je net iets te krappe wit- (Wit. Wat heeft me ooit bezield een witte bikini te kopen? Hm? Mijn ontkenningsfase is voorbij, dat is een ding dat zeker is.) met-een-beetje-rode bikini te rillen aan de rand van het zwembad dat zich op tien minuten door-de-vrieskou-fietsafstand van je huis bevindt, je net gerealiseerd hebbend, terwijl je -nog in het water- kopje onder ging, dat je geen muts bij je hebt en je coupe op de terugweg dus wel flink op zal vriezen (en niet op een goede manier), op de Wellness-avond van Zwembad De Kwakel.

Het was dus niet expres, hè. We gingen oorspronkelijk naar het zwembad om iets te doen voor het in ere herstellen van de slanke lijn, Loeki W. en ik. En we waren pas bereid dat initiatief op te geven toen de stekelige jongen aan de balie ons smakelijk uitlachte en zei dat er ook een verbouwing was bij het baantjestrekbad, en we - mochten we nog door hergebruikt water willen rollen, vandaag - aan de Wellness-avond mee moesten doen.

Wellness. Er waren bubbelbaden waar we een badmeestermeiske voor moesten roepen om er geld in te stoppen. En stoomhokjes, maar die deden het allemaal niet. Echt. En snelstroombanen, en roze scrubzout en zonnebanken waar ik onderging en episch verbrandde, en een mevrouw met een badjas waar haar naam op stond, maar waarvan ik alleen de laatste twee letters van kon lezen ('-da'. Ik denk Dalida. Of Ada, misschien.) die zei dat we moesten gaan Aquarobikken en Hydrobiken, en we vriendelijk toeknikten.

We hebben gehydrobiked noch geaquarobikt. En ik heb overal kriebel op mijn geschroeide zonnebankhuid, en Loeki's onsterfelijke woorden 'Is dit een schaamhaar?' galmen nog door het Turkse stoomhokje in mijn hoofd. Maar oh. Ik heb nog nooit zo lekker geslapen als na de Wellness-avond.

Illustratie.