Naar lelijkheid hoeft niet ver gevorst te worden.

Ik was het alweer een klein beetje vergeten. Maar toen ik het briefje gisteren op de kamer van mijn zuster tegenkwam voelde het toch ineens weer alsof, ja, alsof iemand met poep bloemetjes op mijn wang had getekend. Het is een briefje met een stukje krijsend bizarre proza van iemand uit Laarbeek, die wij, kinderen Postma, hebben gevonden in een willekeurig vakantiehuis in Midden-Frankrijk, en al enige jaren koesteren. Levensverrijkingsgewijs. Ik wil dit graag met jullie delen.

"De ochtendnevel verliest gaandeweg het gevecht met de weldadige stralen van de
zon, waardoor in de serene rust rondom dit huis de zilverwitte dauw van het gras
omgetoverd wordt tot een kleurige deken, bestaande uit rijke schakeringen groen.
Het loont zich, op deze manier de nieuwe dag te begroeten, alleen... met het
monotone geluid van krekels als bondgenoot. Mijn altijd ijverige echtenoot is in
de schemer van de late nacht al verrokken, vorsend naar wild en andere wonderen
der natuur. Onze vrienden liggen nog op één oor, wellicht recupererend van de
immer late, soms enerverende partijen bridge, de laatste dagen door het betere
weer, gespeeld op het romantisch verlichte terras. De, door een plotse ingeving,
meegenomen sfeerattributen en ook de portable cd-speler, zijn een uitstekende
ondersteuning van de toch al goede sfeer. De teleurstellende zaken binnen,
hebben we verbannen; we omarmen de goede dingen des levens, hier in dit
uitgestrekte Franse land, op deze bijzondere plek."

Ja. Laat dat maar even bezinken. Of ontken het bestaan ervan, verder. Dat zou ik ook wel begrijpen, opzich.