Borrowed nostalgia for the unremembered eighties

Nou, míjn week staat dus in het teken van The Breakfast Club.

1) Zondag. Met Sander op de bank Futurama kijken. Niet naar Futurama kijken, maar naar VH1 Classics (Oh! De gezegende wonderen van schoteltelevisie.) waar een overdadig geföhnde man een liedje zingt uit St. Elmo's Fire. St. Elmo's Fire imdb'en en door in clip verschijnende Judd Nelson en Emilio Estavez reeds vermoede banden met The Breakfast Club bevestigd zien. Diepgewortelde wens om The Breakfast Club weer te kijken uiten.

2) Dinsdagavond. Met Marten aan de telefoon televisie kijken. Marten merkt op dat The Breakfast Club laatst op BBC was. Fysieke pijn voelen door het ontberen van BBC. (Oh! Het verstikkende korset van schoteltelevisie.)

3) Vandaag. Een langvergeten Futurama-aflevering op mijn computer weer kijken. Diverse tevens langvergeten verwijzingen naar The Breakfast Club en haar soundtrack ('This'll clear out the room at the end of the reception!') tegenkomen en bittere tranen ongegeneerd de vrije loop laten bij het door "Don't you forget about me" begeleide einde van de aflevering. (Het was een mooi einde. Ik ben een emotioneel wrak. Ik huil bij de Gilmore Girls en Outback Jack. Laat me.)

4) Vandaag. Bij het doorbladeren van de VPRO gids lezen dat The Breakfast Club aanstaande zondag bij Veronica komt. Verdoofd over de koude, kóude tegelvloer rollen.

Ik. Mijn hoofd doet er een beetje pijn van.

Eerdere themadagen/-weken hier.